...

بچه که بودم تا حرف از بهشت میومد

یه تصویر خاصی تو ذهنم تداعی می شد......که الان خیلی خنده دار به نظر می رسه

اول کتاب درسی ما عکس امام خمینی بود که فکر میکردم امام خمینی همون خداست 

بعد فکر می کردم بهشت رودخونه های زیادی داره که توی همه رودخونه هاش کاکائو جاریه...و هر چه قدر هم بخوری تموم نمیشه...می تونیم تو کاکائو ها شنا کنیم...دیگه مامان هم اونجا کاری به کارمون نداره

بعد ما میشینیم رو تخت و انگور هایی که روی درخت ها هستند خود به خود بدون اینکه ما حتی تکانی بخوریم به سمت دهان ما میآیند...

اما حالا که سوره انسان و می خونم می بینیم نه....الهه خانم بهشت خیلی با لاتر از این حرفاست...

لباس حریر بهشتی.........

                                 در سرمای زمهریر..........

        ساقیان زیبای حور و غلامان..........

                                                 جامهای سیمین و کوزه های بلورین............

کوزه های نقره ای رنگ ...به اندازه و تناسب اهلش

شرابی چون طعم زنجبیلِ گرم و عطر آگین

چشمه سلسبیل........

پسران زیبای نو جوان که به خدمت میگردند. 

و از همه مهمتر قرب الهی

رضایت خدا

بندگان خوب خدا:

همان" یو فون بالنذر "ها

همان بندگانی که به نذر خود وفا می کنند

همان هایی که به پاس دوستی خدا بینوا و یتیمان را خوراک می دادند.

"یطعمون الطعام"

اینها همان هایی هستند که به خدا نزدیکند

همانهایی که می نوشند از چشمه آرزوها

"بندگان خوب خدا "

"عینا یشرب بهاالمقربون"